Tarte au fromage blanc czyli tarta sernikowa

Kolejny klasyk tym razem kuchni francuskiej. Nie jest to sernik z tych puchatych i wyrośniętych, bardziej przypomina sernik nowojorski choć jest niższy. Nie jest za słodki i za bardzo uperfumowany lecz miękki i wilgotny i ja takie właśnie lubię najbardziej. Przyznam się, że miał mieć warstwę truskawek i galaretki ale jakoś tak...wiecie...nie doczekał się. Wyszedł za to przepszny w swojej prostocie sernik. Idealny do kawki. Idealny do herbatki. Idealny solo.

Będziemy potrzebowali :

spód z kruchego ciasta (przepis)
4 jajka, oddzielnie białka i żółtka
500 gram twarożku (ricotta-polecam, mascarpone lub zwykły-zmielony dwukrotnie)
czubata łyżka skrobi kukurydzianej (lub zwykłej mąki)
110 gram cukru (w tym cukier waniliowy)
2 łyżki aromatycznego alkoholu (u mnie STROH, ale rum lub amaretto też się sprawdzą)
śmietanka 30% do ewentualnej zmiany konsystencji (ja tym razem nie dodałam bo ricotta była dość mokra)

Wykonanie:
Spód z kruchego ciasta nakłuwamy widelcem, obciążamy papierem do pieczenia wysypanym obciążnikami (fasolą lub ryżem) i wstawiamy do nagrzanego do 180 stopni Celcjusza piekarnika na 10 minut. W tym czasie w misce robimy kogiel-mogiel z żółtek i cukru po czym powoli dodajemy na zmianę to trochu sera i mąki. Na koniec dodajemy alkohol.
W osobnej misce ubijamy zimne białka z odrobiną soli i łączymy delikatnie obie masy. Tutaj muszę powiedzieć, że ja nie dodałam całej piany tylko około połowę, chciałam aby  masa serowa była równa z ciastem i nie za bardzo puchata. Jeżeli natomiast macie większą formę niż ja lub lubicie puchate serniki to dodajcie całą pianę.
Przekładamy masę serową na kruche ciasto i wkładamy do piekarnika na około 40-50 minut obniżając temperaturę do 150-160 stopni i używając termoobiegu.
Po tym czasie sprawdzić patyczkiem czy masa ścięła się w środku i jeżeli będzie jeszcze lekko klejąca to dopiec kolejne 5 minut. Wyłączyć piekarnik i lekko uchylić drzwiczki. W ten sposób chłodzimy powoli nasz sernik. Po kilku godzinach a najlepiej po całej nocy...delektujemy się :)

Smacznego!

Tagliatelle aglio olio e peperoncino

 Ostatnio w moim mieście otworzono nową włoską restaurację z gatunku tych bardziej elegantszych. Od razu pomyślałam że skoro jak plotka niosła mieli prawdziwnego kucharza prosto z Półwyspu Apenińskiego to na pewno będzie tam  świetne jedzenie no bo kto będzie lepiej gotował włoskie specjały niż rodowity Włoch? Widać za dużo nad tym myślałam bo kiedy już poszłam z mamą na małe przeszpiegi obie miałyśmy dość niewyraźne miny kiedy podano nam właśnie tagliatelle aglio olio e peperoncino. Co tu dużo mówić...porażka, kaplica i niesmak. Tknięta tym doświadczeniem do żywego puszczam w głębię internetu mój przepis mając nadzieję że zrównoważę tym swoje niemiłe doświadczenia. Ps. Po raz kolejny, nie wiem już który, kuchnia domowa wygrała z restauracją.

To danie ma we Włoszech taki sam status jak w Polsce rosół. To podstawa, danie bazowe, proste i szybkie ale dobrze zrobione (chociaż w sumie nie wiem co można popsuć w tym daniu) bije wszelkie rekordy smakowe. Każdy sobie z nim poradzi i wszystkim będzie smakowało. Jak dla mnie o niebo lepiej oddaje ideę lekkich i aromatycznych włoskich spaghetti  niż przyciężkawe "spagetti po bolońsku" które w Polsce jest najbardziej popularne. Potrzebujecie zaledwie kilku składników i pół godziny czasu. A zatem radzę spróbować i życzę smacznego. :)

Składniki dla 3 osób:

-400 gram makaronu tagliatelle lub spaghetti ,
-4-5 ząbków czosnku,
-1 papryczka peperoni (ostra lub łagodna w zależności od waszych upodobań)może być suszona,
-150 gram włoskiego sera parmezan lub innego-ja często stosuję grana padano,
-sól,
- pieprz,
-30 listków bazylii i pietruszki,
-oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia,



Przygotowanie:
W garnku gotujemy makaron według zaleceń producenta w osolonej wodzie z odrobiną oliwy z oliwek. W tym samym czasie na patelni podsmażamy na oliwie z oliwek, pokrojoną papryczkę z czosnkiem i świeżo zmielonym pieprzem uważając aby czosnek się nie spalił, gdyż będzie gorzki w smaku. Kiedy makaron będzie ugotowany al dente odcedzamy go zostawiając sobie pół szklanki wody po gotowaniu i przekładamy na patelnię. Smażymy wszystko razem około 3-4 minut, dodając oliwy jeżeli makaron będzie za suchy i doprawiając solą. Po tym czasie dodajemy połowę naszego sera i mieszamy. Makaron powinien być oblepiony wszystkimi składnikami, jeżeli nadal jest za suchy możemy dolać trochę wody, którą odlaliśmy sobie podczas odcedzania makaronu. Przed samym wyłożeniem na talerze dosypujemy pokrojone zioła.

Smacznego!

Tartinki ze szparagami

Jako że sezon szparagowy już dawno się zaczął dodaję prosty przepis na danie przekąskowe :)  Jest to dobry przepis jeżeli zamierzacie zaprosić gości. Wyglądają jakbyście włożyli w nie dużo pracy, można je przygotować wcześniej i upiec w dogodnym momencie. Spróbujcie koniecznie bo tartinki są  chrupiące i przepyszne.

  

Składniki na 6 sztuk:

- jedna rolka ciasta francuskiego

- 12-15 zielonych szparagów

- 1 mały pomidor pokrojony w plasterki

- pół opakowania surowej wędzonej szynki 50 g

-opakowanie sera gorgonzola 100g

- tymianek do posypania

- odrobina stopionego masła ew. Roztrzepane jajko lub zwykła woda

Przygotowanie:

Szparagi myjemy i obierami ale jedynie na zgrubiałych końcach po czym gotujemy przez 3-4 minuty (lub według uznania) w lekko osolonej wodzie;wyjmujemy i opłukujemy zimną wodą.

Ciasto kroimy na prostokąty o wymiarach 10x20cm i nacinamy delikatnie nożem w odległości 1 cm od brzegów dookoła uważając aby nie przeciąć ciasta całkowicie.

  

Na cieście układamy po 2-3 szparagi, plasterki pomidora, szynkę i ser.

Wszystko posypujemy tymiankiem,pieprzem i lekko solą.

Nacięte brzegi smarujemy masłem i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 200 st.c. I pieczemy około 20 minut aż ciasto nabierze złotawo-brązowego koloru. Podawać gorące.

Smacznego!

Viva la pasta! Domowy makaron jajeczny

W sumie nie jest to nowość na moim blogu, ponieważ przepis na ciasto do makaronu (i ravioli) znajduje się przy przepisie na ravioli ze szpinakiem, ale chciałam Wam jeszcze raz powiedzieć jak proste jest wykonanie domowego makaronu, którego smak jest o niebo lepszy od jakiegokolwiek makaronu kupionego w sklepie.


Podany przepis pochodzi z północnych Włoch, południowe słyną bowiem z makaronu bez dodatku jajek ale o tym następnym razem.

Przepis na porcję makaronu dla 3 (głodnych) osób:

400 gram semoliny

4 jajka całe M lub L

1 łyżkę oliwy z oliwek

1łyżeczkę soli

 

Oczywiście można użyć zwykłej mąki pszennej lub np. mąki razowej, jednak wtedy struktura ciasta będzie trochę inna. Uzyskamy wtedy makaron zbliżony do naszej polskiej krajanki jajecznej czy makaronu babuni, który oczywiście też jest bardzo dobry. Główna różnica pomiędzy makaronem robionym z semoliny a makaronem ze zwykłej mąki pszennej to sprężystość ciasta i fakt, że makaron z pszenicy durum zawsze będzie leciutko twardawy- czyli lepszy do sosów. To kwestia smaku, który wolicie.

Zagniatamy ciasto, pamiętając że nie może ono być zbyt mokre- w sumie musi ono być twardawe, ponieważ po wyrobieniu go, dobrze mu robi "odpoczęcie" w lodówce od godziny nawet do całej nocy, co spowoduje że zbyt suche ciasto "przegryzie się" i będzie miało idealną wilgotność. Takie suche ciasto lepiej się wałkuje i mniej klei podczas wałkowania dzięki czemu można je rozwałkować cieniej (jeżeli wałkujemy ręcznie).

  

Poniżej na zdjęciach możecie zobaczyć jak ja radzę sobie z suszeniem makaronu, oczywiście można go suszyć na blacie ale na gościach moje drzewo makaronowe zawsze wzbudza "ochy" i to mi odpowiada ;)

Stelaż do suszenia jest autorstwa mojego taty i myślę, że każdy z was też bez problemu może taki sobie zrobić.

Nie musicie czekać do całkowitego wyschnięcia makaronu aby go ugotować jednak dobrze jest go przesuszyć ( około 30 minut) aby podczas gotowania nitki się nie posklejały.  Makaron gotujemy w osolonej wodzie z dodatkiem oliwy z oliwek około 3 minut. Bardzo dobrze się go przechowuje w szczelnym pojemniku.

A więc...smacznego!

Ciasto na pizzę

 Wydawałoby się- nic prostszego. Mąka, woda, drożdże, sól, cukier, oliwa z oliwek. A jednak...szkopuł nie tkwi w prostocie składników ale w długości wyrabiania ciasta... minimum 10 minut. Za to wygniatając ciasto można pozbyć się całych pokładów złości i do tego wyrobić sobie mięśnie rąk ;)

Składniki:
3 szklanki włoskiej mąki typu 00 lub polskiej mąki tortowej typu 400
około 1 szklanki letniej wody
łyżeczka soli
szczypta cukru
2 łyżki oliwy z oliwek

Rozpuszczamy drożdże w wodzie z odrobiną cukru i zostawiamy na 5 minut. Po tym czasie mieszamy ze sobą wszystkie składniki aż do uzyskania ciasta o dość zwartej konsystencji odchodzącej od rąk. Jeżeli będziecie czuli, że ciasto jest za gęste- dodajcie wody, jeżeli uznacie, że jest za luźne- dodajcie mąki. Niestety nie mogę wam dokładnie powiedzieć jaka konsystencja jest idealna, gdyż tutaj dużo zależy od doświadczenia. Jednak jeżeli wam to pomoże to kiedyś, kiedy zaczynałam swoją przygodę z pieczeniem pizzy, na pewnej włoskiej stronie z przepisami przeczytałam, że ciasto po wyrobieniu powinno mieć konsystencję taką jak  i tutaj cytat: "spocone kobiece piersi"...możecie spróbować pójść tą drogą :) ( po zastanowieniu dochodzę do wniosku, że rzeczywiście po 15 minutach wyrabiania wierzch ciasta jest jakby lekko "spocony") Po czym zaczynamy wyrabiać nasze ciasto przez około 15 minut metodą pokazaną na zdjęciach poniżej za każdym razem obracając ciasto o 90 stopni. Jeżeli macie takie cudo jak mikser planetarny- oczywiście nie męczcie się. Ja jak na razie mogę sobie o nim tylko pomarzyć ;).

Ciasto wkładamy do miski nasmarowanej oliwą i przykrywamy szczelnie folią aby nie obeschło. Odstawiamy na 1,5- 2 godziny. po tym czasie powinno prawie potroić swoją objętość i być gotowe do uformowania pizzy. Z podanych ilości wyjdą 3 duże (45 cm średnicy) pizze na cienkim spodzie.

Włoska pizza - trochę historii i główne składniki

Od jakiegoś czasu zamierzałam opisać Wam moje przygody z pizzą. Ale szczerze mówiąc nie wiedziałam nawet gdzie zacząć.Właściwie powinnam założyć osobny blog dla pizzy. Jest jej tyle rodzai, tyle można o niej napisać, tyle eksperymentować, że zamknięcie wszystkich informacji w jednym poście wydaje się ze wszech stron niewłaściwe. Dlatego postanowiłam przekazać wam moją wiedzę i doświadczenie (nie powiem- zabrzmiało profesjonalnie :) ) dzieląc ją na pewne działy... Mam nadzieję, że przydadzą się wam te informacje i już na początku życzę Wam smacznego :)
 Historia pizzy nie zaczyna się wcale, jak pewnie myślicie, we Włoszech. Do jej wynalezienia mogliby sobie rościć prawa starożytni Grecy, Egipcjanie, Persowie,  jak i pewnie kilka innych starożytnych ludów, gdzie cienkie, drożdżowe placki, pieczone na kamieniu, posypane przyprawami i skropione oliwą były przede wszystkim jedzeniem ubogich. Nie ulega jednak wątpliwości, że kolebką jej powstania jest rejon Morza Śródziemnego. Natomiast już pizza jaką znamy, czyli przede wszystkim z dodatkiem pomidorów (które początkowo uważane były we Włoszech za trujące i hodowane były jedynie w celach ozdobnych) jest wynalazkiem włoskim i im winniśmy za nią dziękować. 
Tak więc pizza długo torowała sobie drogę na światowe salony przez długi czas będąc głównym składnikiem "cucina povera" i sprzedawaną głównie na ulicach włoskich miast, głównie Neapolu. Za pierwszą pizzerię w naszym rozumieniu tego słowa (czyli z miejscami siedzącymi), uważana jest  funkcjonująca do dziś, Antica Pizzeria Port'Alba oczywiście w Neapolu.

Ważnym dla historii pizzy jest rok 1889, czyli rok wynalezienia pizzy Margherita- najpopularniejszej chyba na świecie. Królowa Margherita di Savoia (Małgorzata Sabaudzka), podczas podróży do Neapolu, zafascynowana lokalną specjalnością kulinarną, nakazała najsłynniejszemu w tamtych czasach pizzaioli - Raffaele Esposito (dla nas byłby to szef kuchni zajmujący się jedynie wypiekiem pizzy) upieczenie dla niej pizzy. Raffaele wykonał kawał dobrej roboty tworząc pizzę w kolorach nowej włoskiej flagi (czerwony od sosu pomidorowego, biały od sera mozarella i zielony od świeżych liści bazylii), która na cześć królowej nazwana została właśnie pizza Margherita.

 Od tego czasu wariacje na temat dodatków na pizzy zaczęły się szerzyć tak jak i zresztą jej popularność. Nie sposób powiedzieć kiedy dokładnie się to stało ale niezaprzeczalnie pizza zawojowała cały świat- także i mój.

Przede wszystkim trzeba powiedzieć, że pizza włoska nie jest tucząca ( chyba że zjemy sami dwa "giganty"pływające w tłuszczu). Żaden z jej składników nie jest z gruntu niezdrowy i sądzę, że każdy może sobie raz na jakiś czas pozwolić na kawałek...no może na dwa kawałki...no może na trzy...ok- jeżeli czasami zjecie sami całą to świat nie powinien się zawalić :)

 Głównymi składnikami włoskiej pizzy są ciasto drożdżowe, sos pomidorowy, ser mozarella, świeże i suszone zioła, oliwa z oliwek. Jeżeli chodzi o dodatki to wybór jest ograniczony tylko waszymi upodobaniami. Moimi ulubionymi dodatkami są: szynka parmeńska, czarne oliwki, świeże pomidory, brokuły, czerwona cebula i papryczki pepperoni.

Następnym razem będzie o cieście do pizzy :)

Bruschetta z pomidorami

Wersja na zimno na kajzerce

Na przystawkę lub lekką kolację. Pyszne, chrupiące, pachnące latem...Robię je czwarty dzień pod rząd- tak zasmakowały mojej rodzince.
Jest nieskończenie wiele odmian Bruschetty. Najprostsza wersja to po prostu chleb natarty czosnkiem ( lekko podpieczony dla uzyskania chrupkości ) maczany w oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia. Przepis ten można dowolnie modyfikować. Można dodać pomidory, zioła, oliwki, przyprawy, ser, można je zapiec lub jeść na zimno...jak komu smakuje najlepiej.
Mi najbardziej smakuje z pomidorami, czosnkiem, i świeżą bazylią. Naprawdę powinniście spróbować.

Wersja na gorąco na włoskiej bagietce

Będziemy potrzebowali:

4 bułek (kajzerki lub ciabatty)
2 ząbki czosnku
kilka łyżek oliwy z oliwek
4-5 pomidorów
sól, pieprz
słuszna garść świeżej bazylii
ewentualnie parmezan jeżeli będziecie chcieli bruschetty zapiec przed podaniem

Zaczynamy od porządnego wymycia pomidorów i sparzenia ich w celu ściągnięcia skórki (można skórki nie zdejmować...ale dla mnie lepiej smakuje bez niej). Następnie wyjmujemy gniazda nasienne i kroimy w dość drobną kostkę. Dodajemy starty czosnek, pokrojoną bazylię, sól, pieprz i mieszamy razem.
Bułki kroimy na pół, smarujemy oliwą i nacieramy czosnkiem. Wkładamy do piekarnika nagrzanego do 175 stopni Celcjusza na dosłownie 3 minutki- tylko po to aby nabrały odpowiedniej chrupkości ale żeby nie zrobiły się całkiem twarde. Jeżeli zamierzacie je podać na gorąco należy od razu na bułki nałożyć pomidory, posypać serem i dopiero wtedy zapiec w piekarniku koniecznie z termoobiegiem na kratce aby spód miał możliwość się podpiec.Jeżeli podajecie je na zimno, to wyciągamy pieczywo z piekarnika, nakładamy pomidorową masę na bułki i pałaszujemy...naprawdę, NAPRAWDĘ powinniście spróbować...najlepiej obie wersje :)

Smacznego!